Eylül’ün 12’si ve katlarından yürüyoruz seninle. Benim için özel kalacak tarihler bunlar. Herkesin aksine yavaş yavaş atıyoruz adımlarımızı birbirimize, daha iyi tanıyarak ve güvenle. Seninle iken aceleye gelmiyor hiçbir şey, çizgisinden sapmadan emin adımlarla yürüyoruz belkide.


Yıllar sonra böylesine kendimi güvende, mutlu ve dahası bu kadar heyecanlı hissetmemiştim, otobüse yetişmek için koşarken ben camın arkadasından seni heyecanla izledim, otobüse bindiğinde yüzüne bakamamam heyecanımdan,ellerimin heyecandan titremesine engel olamayışımın sebebi sensin. Seninle kuşları izlemek ve seninle dişlerimin titremesine engel olamayacak kadar üşümekde güzel. Dolmuşu kaçırmamak için beraber koşmak, o dar kaldırımda beraber yürümek mutluluk verici ama dahası seninle susup öylece oturmak çok huzur verici. Konuşuyorken veya susuyorken yüzüne çok bakamamam da utancımdan ve heyecanımdan dolayı. Sebepsiz gülüşlerimin ve güneşimi yeniden parlatma sebebimsin. Sabahları artık mutlu uyanmamında… O Eylül akşamı yollarımızı iyi ki kesiştirmişsin… Teşekkür ederim, tüm duygularımla ve kalbimle çok teşekkür ederim…